Als je eraan begint, moet je het ook afmaken
Er zijn zo van die vervelende, hardnekkige overtuigingen die je ervan weerhouden om te doen wat je wíl doen. Van die overtuigingen die snel even door je hoofd flitsen en beïnvloeden wat je (niet) doet, zonder dat je je ervan bewust bent. "Als je eraan begint, moet je het ook afmaken." is er zo eentje. En begrijp me niet verkeerd, als het om opruimen gaat, ben ik een groot voorstander van afmaken waar je aan begint. Anders krijg je overal in huis losse eindjes en krijg je niet per se meer overzicht en rust in huis. Maar het venijn in deze overtuiging zit 'm in hoe streng je ernaar kijkt. Iets afmaken betekent niet dat je het in één keer moet afmaken. Als je huis lange tijd rommelig, of misschien zelfs chaotisch is, is daar een goede reden voor. Langdurige ziekte, mantelzorg voor één van je ouders, intensieve zorg voor je kind met een rugzakje of misschien ben je van nature niet georganiseerd als gevolg van een neurodivers brein. Spullen hebben zich maanden of misschien jaren opgestapeld en die heb je niet in één keer opgeruimd. Als je vindt dat je alleen ergens aan kunt beginnen als je het in één keer afmaakt, begin je niet aan zo'n grote opruimklus. Het opruimen wordt uitgesteld. Tot je vakantie hebt, tot je meer tijd hebt of tot je lekkerder in je vel zit en meer energie hebt. Maar heel eerlijk, in de vakantie heb je wel meer te doen en je tijd en energie is snel weer vergeven aan andere zaken. Uitstel leidt tot afstel, tot het moment dat je je opnieuw teveel stoort aan de hoeveelheid spullen op plekken waar je ze niet wil hebben en je je opnieuw voorneemt op te gaan ruimen. Maar hoe dan?
