Ik ben toch niet gek?
"Stom hè, ik draai mijn hand niet om voor lastige klussen op mijn werk, maar mijn huis opgeruimd krijgen lukt me niet. Ik moet dit toch gewoon zelf kunnen!" Opruimen moet je gewoon zelf kunnen. Als je gewoon even de tijd ervoor neemt en je schouders eronder zet, heb je je huis zo opgeruimd. Ja, voor sommigen werkt dit zo. Maar niet voor iedereen. Bijvoorbeeld als je je handen vol hebt omdat je mantelzorger bent voor je ouders, de zorg draagt voor een kind met een rugzakje, een neurodivers brein hebt, een fysieke beperking hebt of van nature niet georganiseerd bent. Dan is het geen kwestie van tijd maken en je schouders eronder zetten. Het is geen onwil. En aan motivatie heb je geen gebrek. Maar waar te beginnen? En hoe pak je zo'n opruimklus aan zonder eerst een grotere rommel te maken? En hoe ga je gestructureerd aan de slag zodat je de opruimklus ook echt afmaakt? Je bent niet de enige die zich dit afvraagt, al denk je dat nu misschien van wel. Je schaamt je voor de rommel in huis en houdt deze het liefst voor anderen verborgen. Denk aan de deur niet opendoen voor onverwachts bezoek, omdat je je schaamt voor de rommel in je woonkamer. En erover praten met anderen doe je ook liever niet, want wat zullen ze wel niet denken? Iedereen heeft het allemaal zo goed voor elkaar.
